Bez zbędnych wstępniaków, chciałbym przedstawić Wam drodzy czytelnicy, 3 bardzo fajne aparaty, które ucieszą amatorów jak i osoby bardziej obyte z fotografią.

• Leica D-Lux 5

Leica to firma legenda, to Ferrari wśród producentów aparatów fotograficznych. Jeśli nie stać nas na model M-9 to możemy pozwolić sobie na kompakta – za około 3000zł staniemy się posiadaczami niesamowitego sprzętu, dodatkowo producent dorzuca oryginalną wersję Adobe Lightroom – o wartości bagatela 1000zł. Aparat charakteryzuje się prostym oraz eleganckim designem, wspaniałą ergonomią, no i posiada piękny czerwony emblemat. Zakup tego sprzętu może być początkiem wielkiej miłości Z pozoru wygląda niewinnie, jak przeciętny kompakt, których wszędzie jest pełno. Nic bardziej mylnego, aparat został wyposażony w doskonały obiektyw – LEICA DC VARIO-SUMMICRON 5.1–19.2 mm f/2–3.3 ASPH, co jest odpowiednikiem 24-90mm w aparacie małoobrazkowym 35mm. W środku siedzi sensor CCD o rozdzielczości 10mpix oraz o zakresie czułości od 80-12,800 (limitowane do 3mpix). Warto wspomnieć o wsparciu formatu RAW. Całkiem nieźle jak na kompakta, dodatkowo możemy kręcić nim filmy w rodzielczości 1280 x 720 60i (AVCHD), a przełącznikiem przy obiektywie wybierzemy formaty zdjęcia (1:1, 3:2 oraz 16:9). Przykładowe zdjęcia jakie potrafi zrobić to cudo znajdziecie tutaj.

• Panasonic Lumix DMC-LX5

Kolejnym godnym polecenia jest kompakt od Panasonica, model LX5.

Niestety nie będę tutaj dużo pisał, bo wszystko co trzeba wiedzieć, to fakt iż mamy do czynienia z identyczną niemal konstrukcją co w przypadku aparatu Laica D-Lux 5. Różnice są naprawdę niewielkie, lumix posiada wyprofilowany chwyt, którego brak w Leice poza tym wszystko jest takie same. Dobrych wiadomości nie koniec, kupimy go za połowę ceny D-luxa 5. Idealnie widać, że czasami płaci się tylko za markę. Jeśli masz gruby portfel kup Leice, zaspokoisz swoje ego i będziesz obiektem wielu spojrzeń. Jeśli po prostu chcesz robić zdjęcia kup lumixa, a za pozostałe pieniądze zainwestuj w sprzęt bądź po prostu pojedź na wycieczkę

• Fuji X10

Fuji X10 to kolejny kompakt, który chciałbym przedstawić, cechuje go oldschoolowy wygląd, stylizowany jest na aparat analogowy. W środku znajdziemy 12mpix matrycę CMOS, oraz doskonały i bardzo jasny (f2.0 – f2.8) obiektyw o efektywnej ogniskowej od 28-112mm. Aparat posiada szeroką gamę czułości – od 100 do 12,800 (ten ostatni tryb jest limitowany do 3mpix, podobnie jak w panasonicu i leice). Do dyspozycji mamy Jpegi lub Rawy, a dodatkowo aparat umozliwia kręcenie filmów full hd w 30 kl/s. Warto też wspomnieć o pierścieniu umożliwiającym ręczne nastawienie ostrości – w kompaktach to niespotykana rzecz. Próbkę możliwości tego sprzętu zobaczymy tutaj. Za X10 musimy zapłacić około 2200zł, jest więc nieco droższy od panasonica.

Myślę, że te 3 aparaty powinny zainteresować amatorów fotografii, łączą one ze sobą małe rozmiary oraz wagę oraz spore możliwości. Niewątpliwą zaletą jest także ich oryginalny, charakterystyczny wygląd a także niezbyt wygórowana cena. Mówimy tu o sprzęcie, który będzie nam służył na co dzień, ale świetnie spisze się także w podróży oraz podczas kręcenia filmów. Osobiście skłaniałbym się ku produktowi fuji, ze względu na najjaśniejszy obiektyw oraz możliwość ręcznego ustawienia ostrości, dzięki czemu przy odrobinie wysiłku i pomysłowości uzyskamy niesamowite efekty.

Wraz z premierą nowej lustrzanki firma Nikon wypuściła na rynek najnowszy model portretowego obiektywu AF-S NIKKOR 85 mm f/1,8G. Nie ulega wątpliwości, że podobna konstrukcja była już na rynku, trzeba było jednak nieco ulepszyć i odświeżyć ten obiektyw. Teraz mamy do dyspozycji superszybki oraz cichy silnik ultradźwiękowy, który umożliwia błyskawiczne ustawienie ostrości przy zachowaniu wymaganej np. podczas ślubu ciszy.

NIKKOR AF-S 85mm f1,8G

Obiektyw  NIKKOR AF-S 85 mm f/1,8G doczekał się przebudowanego i poprawionego układu soczewek, składającego  się z 9 elementów ułożonych w 9 grupach oraz nowy silnik (SWM), jaki umożliwia cichą oraz precyzyjną pracę systemu autofokus. Niewątpliwie przyda się to osobą, które używają najnowszych aparatów do nagrywania materiału wideo.

Układ optyczny nowego obiektywu

Nowy  portretowy Nikkor przypadnie do gusty każdemu, jego waga to niespełna 350 gramów, warto też wspomnieć o uszczelnionej mocnej obudowie. Obiektyw jest dedykowany dla lustrzanek pełno klatkowych Nikon FX. Nie ma jednak problemu z działaniem w połączeniu z amatorskimi aparatami nikona z matrycą DX, wtedy efektywna ogniskowa wzrasta do około 128mm. Oczywiście dzięki wbudowanemu silnikowi obiektyw będą mogli używać posiadacze korpusów nie wyposażonych w tzw. śrubokręt.

Jest 6 stycznia 2012 roku  – Nikon oficjalnie zaprezentował swoją flagową lustrzankę, model Nikon D4. Aparat został zaopatrzony w element światłoczuły CMOS o formacie FX z rozdzielczością 16,2 mpix, który oferuje imponujący standardowy przedział ISO (100-12800), zastosowano nowy procesor EXPEED 3, tryb zdjęć seryjnych to aż 11 fps a dodatkowo możemy rejestrować filmy jakości Full HD wraz z dźwiękiem stereofonicznym. Z pewnością będzie to wymarzony sprzęt dla zawodowców. Wraz z nowym aparatem zaprezentowano nowy obiektyw portretowy z silnikiem ultradźwiękowym Nikon AF-S NIKKOR 85 mm f/1.8G.

Przedstawiamy oficjalne zdjęcia nowego aparatu:

Nikon D4 widok z góry

Nikon D4 wnętrze body

Nikon D4 Sloty kard pamięci

Poniżej znajduje się pełna specyfikacja techniczna:

Chciałbym Wam pokazać jak 100 lat temu robiło się sweet focie z koleżankami:

A tak robi się to dzisiaj:

Może ten wpis nie wygląda zbyt normalnie, ale warto jednak zwrócić uwagę na rzekomy postęp który dokonał się w ciągu ostatnich 100 lat. Czy aby na pewno idziemy do przodu?

Premiera nowego aparatu Nikona zbliża się nieubłaganie, D4 ma być przedstawiony podczas konferencji prasowej, która odbędzie się 6 stycznia.

W sieci można znaleźć mnóstwo informacji a właściwie spekulacji na temat tego aparatu. Poniżej prezentujemy najbardziej prawdopodobne    zdjęcie nowego cacka. Na ile jest to prawdziwe nie wiadomo, miejmy nadzieję, że potwierdzi się to już w piątek.

A teraz skrócona specyfikacja techniczna Nikona D4:

• 16.2 MP
• 11 klatek/s
• procesor Expeed 3
• skalibrowane iso 100-12,800 , rozszerzalne do 50 – 204,800
• 2 sloty kart CF + XQD
• wbudowane gniazdo Ethernet
• System rozpoznawania twarzy – najprawdopodobniej do wspomagania AF
• Ulepszony tryb video, tu na razie nie wiadomo dokładnie jakie tryby będą do dyspozycji
• Możliwość przesyłania nieskompresowanego materiału video poprzez HDMI
• Możliwość przypisania przycisków na body aby można było wygodnie operować przysłoną podczas filmowania
• Ulepszony system AF z 51 punktami ostrzenia
• Krzyżowy system AF z 9 punktami pracujący aż do f/8.

Zapowiada się kawał sprzętu, szczególnie dla reporterów. Wraz z premierą D4 na rynek wejdzie D800 następca bardzo udanej konstrukcji dla zaawansowanych amatorów. Ma posiadać ona tryb video oraz wielką matrycę (mówi się nawet o 36mpix).

Który format zapisu wybrać: raw czy jpeg?

Zanim odpowiemy na to pytanie warto napisać w jaki sposób aparat cyfrowy rejestruje otaczającą nas rzeczywistość. W fotografii najważniejsze są dwie rzeczy: światło i czas. Światło padając na obiekt czy scenę odbija się i trafia poprzez układ optyczny do aparatu. Poprzez układ optyczny rozumiem obiektyw, ale może być to po prostu bardzo mały otwór (stąd fotografia otworkowa). Dawniej zapis obrazu odbywał się dzięki zatopionym w żelatynowym podłożu związkom srebra, dziś w erze cyfrowej rolę filmu światłoczułego przejęła matryca – skomplikowany układ elektroniczny czuły na światło.

Matryca światłoczuła składa się z małych milionów małych komórek – detektorów, które wytwarzają ładunek elektryczny pod wpływem padającego światła. Impulsy elektryczne są kierowane do procesora, który odpowiednio przetwarza obraz a następnie zapisuje go w postaci pliku na karcie pamięci. W tym miejscu możemy dokonać wyboru: zapisywać zdjęcia w formacie RAW lub w JPEG. Powiemy sobie kilka słów o tych formatach:

Format RAW:

Nazwa wzięła się od angielskiego słowa raw czyli surowy, nieprzetworzony. W przypadku plików raw zapisany obraz jest surowy, nie poddany żadnej obróbce. Jest to czysty zrzut informacji z matrycy naszego aparatu. Pliki tego formatu są duże, a do odczytu jest wymagane odpowiednie oprogramowanie bądź kodeki  – wtedy podgląd zobaczymy w popularnym Windowsie Jeśli zdjęciami zajmujemy się amatorsko i nie potrafimy profesjonalnie obrabiać zdjęć lub po prostu nie mamy na to czasu to ten format zapisu nie będzie dla nas najlepszą opcją. Pliki raw charakteryzują się co prawda największą możliwą ilością informacji o każdym pikselu zdjęcia, ale fotografia nie poddana żadnej obróbce jest brzydka: brakuje kontrasu, kolory są „sprawne” – trzeba się nieco napracować aby nadać naszemu zdjęciu odpowiedni wygląd. W przypadku plików jpeg, procesor w aparacie wstępne poprawki robi za nas. Istotną informacją na temat plików raw jest możliwość zmiany temperatury barwowej zdjęcia po jego wykonaniu i bez utraty jakości. Producenci aparatów mają własne oznaczenia: Canon – CR2, Nikon NEF, Olympus ORF, Sony SR2. Pełną listę można bez problemu znaleźć w sieci. Poniżej przypomnimy i wyróznimy najważniejsze cechy tego formatu:

• brak kompresji, informacje o każdym pikselu, dość duża objętość w pamięci
• możliwość zmiany temperatury barwowej bez utraty jakości
• plik raw możemy obrabiać nieskończoną ilość razy, za każdym razem zmieniając inny parametr
• rozszerzenia: CR2, NEF,RAW, DNG, ORF, RAF,
• wymaga obróbki (wywołania)

Format JPEG:

Jest to najbardziej popularny i rozpowszechniony system zapisu zdjęć na świecie. Pliki JPEG stanowią doskonały kompromis pomiędzy jakością a rozmiarem zdjęcia. Jpeg pierwotnie służył do zapisu grafiki rastrowej, z biegiem czasu stał się nośnikiem zdjęć w aparatach cyfrowych. We współczesnych aparatach cyfrowych mamy do wyboru kilka opcji dotyczących zapisu w JPEG. Możemy wybrać jakość, rozmiar zdjęcia a także stopień nasycenia barw, kontrastowość itp. Wszystkich poprawek dokonuje tu procesor w aparacie i w efekcie dostaniemy przetworzone zdjęcie według ustawień użytkownika. Nawet na małej karcie pamięci pomieścimy kilkaset zdjęć w tym formacie (dobrej jakości plik JPEG zajmuje około 3-5MB natomiast RAW odpowiednio 10-15MB). Wybierając ten format musimy pamiętać o kilku sprawach. Po pierwsze to poprawne ustawienie balansu bieli, ponieważ późniejsze korekty zaowocują artefaktami lub będą w ogóle nie możliwe. Kolejną sprawą jest precyzyjne naświetlenie zdjęcia, w procesie obróbki nie wyciągniemy z jpega nic więcej. Dzieje się tak dlatego, że JPEG to format stratny gdzie dane są kompresowane. Odbywa się to w ten sposób, że obraz jest dzielony na bloki składające się po kilka, lub kilkanaście pikseli. Następnie procesor wykonuje szereg operacji mających na celu uśrednienie wartości i zastąpienie kilkunastu pikseli kilkoma o podobnej jasności oraz kolorze. Nie ma w tym nic złego jeśli nie oglądamy zdjęcia w powiększeniu – wtedy od razu zauważymy charakterystyczne bloki oraz artefakty. Takie zdjęcie ma mniej detali oraz kolorów, przez co zajmuje mniej miejsca na dysku. O kompresji stratnej oraz o samym formacie możemy długo pisać, ale to nie czas ani miejsce. Podsumujmy najważniejsze cechy:

• format obarczony kompresją stratną
• zdecydowanie ograniczone możliwości obróbki oraz korekcji różnych parametrów
• możliwość wyboru jakości a co za tym idzie wielkości zdjęcia
• plik ze zdjęciem jest „gotowy” nie trzeba go wywoływać
• do odczytu nie potrzeba specjalnego oprogramowania

Co wybrać?

Jeśli jesteś amatorem i nie potrafisz lub nie chcesz „bawić” się zdjęciem dodatkowo po jego wykonaniu to lepszym wyborem będzie dla Ciebie jpeg. Zaoszczędzisz czas oraz miejsce na dysku. Trzeba się wtedy liczyć z małym marginesem błędu, jeśli więc robisz dobre technicznie zdjęcia to jpeg może być wystarczający. Jeśli jesteś zawodowcem i sprzedajesz fotografie to rozsądnym wyjściem będzie używanie rawów. Tam gdzie liczy się najwyższa jakość, bez względu na koszty oraz czas wykonania raw jest zwycięzcą. Warto wspomnieć, że do obróbki rawów z najnowszych aparatów, wyposażonych w duże matryce potrzeba sporo przestrzeni dyskowej oraz mocnego komputera, który poradzi sobie z obróbką takich plików. Ja osobiście od dłuższego czasu używam tylko formatu raw. Specyfika mojej pracy wymaga bowiem najwyższej jakości, a mi daje jakiś margines błędu podczas wykonywania zdjęcia. Nie zawsze aparat ustawi poprawnie ekspozycje, a czasami fotograf zawali sprawę – w takim wypadku raw może uratować życie.

Jak szybko i łatwo zmodyfikować lustrzankę?

Zakup muszli ocznej to prosty i tani sposób aby w znaczący sposób ulepszyć nasza lustrzankę. W nowoczesnych lustrzankach ciężko znaleźć model z dużym wizjerem kryjącym 100% kadru. Producenci ograniczając koszty wyprodukowania aparatów decydują się na zmniejszanie wielkości korpusów a co za tym idzie stosowanie mniejszych pryzmatów. W efekcie dostajemy bardzo mały wizjer, przez który trudno jest dokładnie wykadrować zdjęcie czy chociażby obserwować drobne szczegóły. Standardowa muszla oczna chroni nasze oko oraz skronie przed kontaktem z twardymi elementami obudowy. W żaden sposób nie chroni nas przed promieniami światła wpadającymi z boku do wizjera. To jest właśnie główny powód aby kupić muszlę oczną z prawdziwego zdarzenia. Kształty zależą głównie od modelu aparatu (są zarówno przypominające właśnie muszlę, ale spotkamy także idealnie okrągłe). Na ogół zrobione są z miękkiej gumy tak aby w dowolnym momencie można było łatwo ją zwinąć. Poniżej znajduje się animacja pokazująca muszlę oczną do Nikona D700 w dwóch położeniach.

Wizjer jest elementem podatnym na zabrudzenia (kurz, odciski palców), co w połączeniu z wpadającymi z boku promieniami słońca może całkowicie uniemożliwić wykonanie zdjęcia. Warto więc zaopatrzyć się w muszlę oczną oraz co jakiś czas czyścić szybkę wizjera. Oczywiście problem znika, gdy decydujemy się na kadrowa nie poprzez tryb live view, korzystając z wyświetlacza.

Warto więc wydać kilkanaście bądź kilkadziesiąt złotych (w zależności od posiadanego aparatu) na zakup nowej muszli ocznej.

Dzisiaj kilka słów o pasku, który potrafi bardzo ułatwić życie fotografa. Pasek reporterski Quick Strap.

Pasek jak pasek, ale czym się różni od tego, który mamy standardowo w lustrzance? Różnica to  przede wszystkim mocowanie. Mamy śrubę, którą przykręcamy do obudowy aparatu oraz nakrętkę kontrującą. Całość przekładamy przez głowę i ramię. Nasz aparat jest bezpieczny, nie musimy przytrzymywać ręką aparatu, co na ogół było konieczne w przypadku noszenia aparatu na ramieniu. Swobodę ruchów i szybkość reakcji umożliwia zapinka, która swobodnie porusza się po gładkiej części wzdłuż naszego paska. Dzięki temu możemy szybko sięgnąć po aparat i zrobić zdjęcie. Nie ma tu mowy o bólach szyi, ciężar aparatu spoczywa na ramionach. W przypadku kupna dwóch takich pasków producent dodaje klamrę, która umożliwia połączenie pasków w szelki. Oczywiście możemy dowolnie regulować długość paska, dostosowując ją do wzrostu.

Nie jest problemem podpięcie do niego ciężkiego profesjonalnego body z gripem oraz teleobiektywem. Aparat jest zawsze przy nas, a podczas biegu nie „dynda” się na szyi jak wahadło Co ważne aparat spoczywa z boku, przez co łatwiej go ukryć np. kiedy uprawiamy fotografię uliczną czy dokumentalną.

Co oferuje Quick Strap:

• odciążenie kręgów szyjnych kręgosłupa
• swoboda ruchów (wolne ręce)
• szybkość reakcji
• możliwość połączenia dwóch pasków w szelki
• jest dobrze wykonany i nie zrujnuje naszego portfela

Ja pasek kupiłem bezpośrednio od producenta na portalu aukcyjnym. Nie wiem jak teraz ale około roku temu za 2 paski dałem około 120zł Za tą cenę dostaniemy komfort oraz możliwości jakich nie mieliśmy używając standardowego paska. Polecam każdemu.

Ten post jest skierowany głównie do miłośników analogowej fotografii. Omówię kilka problemów z jakimi możemy się spotkać podczas fotografowania na materiałach analogowych.

Co jest ważne i o czym trzeba pamiętać?

• klisza nie może być przeterminowana
• slajdy wymagają idealnego naświetlenia
• slajdy wywołujmy w dobrym labie (tanio nie znaczy dobrze)
• skanowany materiał powinien być wolny od zanieczyszczeń
• do skanowania przyda się niezłej jakości skaner
• zeskanowany slajd retuszujemy

Klisza ma termin ważności? Oczywiście, znajdujące się w niej substancje chemiczne nie są trwałe oraz stabilne i po dłuższym czasie mogą zmienić swoje właściwości. Efekty mogą być różne, spadek czułości, błędne oddanie barw, utrata odporności mechanicznej (starzenie się podłoża). W przypadku slajdów najczęściej spotkamy się z degeneracją barwników co skutkuje widocznym zafarbem na zdjęciach – często całe zdjęcie przybiera różowo fioletowy odcień.

Jeśli decydujemy się na uwiecznienie ważnych dla nas chwil czy po prostu sfotografowanie krajobrazu to zadbajmy o dobre naświetlenie. Slajdy niestety nie pozostawiają tak dużego marginesu błędu jak materiały negatywowe. Przyda się zewnętrzny światłomierz oraz sprawna migawka, która trzyma czasy. Prześwietlenie o pół działki może całkowicie zniszczyć nasze zdjęcie.

Po zrobieniu zdjęć najlepiej jak najszybciej wywołać film. Jeśli nie mamy takiej możliwości, naświetlone filmy trzymajmy zamknięte w lodówce w jakimś szczelnym pojemniku. Niższa temperatura spowalnia rozkład obrazu utajonego. W warunkach domowych raczej nie uda nam się wywołać slajdów – oddajmy je lepiej do specjalistycznego labu (najlepiej aby nie był to lab w markecie). Regularna wymiana chemii, oraz czyste maszyny to podstawa jeśli chcemy cieszyć się wysokiej jakości przezroczami.

Przed przystąpieniem do skanowania warto zaopatrzyć się w rękawiczki oraz pęsetę – w żadnym wypadku nie dotykajmy przezroczy palcami (zanieczyszczenia oraz drobiny tłuszczu z palca mogą skutecznie zniszczyć piękne zdjęcia) – wypłukanie odbitych palców może być bardzo trudne. Zadbajmy także o czystośc w pomieszczeniu gdzie będziemy skanować, kurz i inne zanieczyszczania będzie widać. Jak wiadomo im mniej kurzu ty mniej czasu spędzimy podczas retuszu.

Fajnie aby nasz skaner posiadał przystawki ułatwiające skanowanie klisz, oraz posiadał możliwość redukcji kurzu oraz zarysowań. Skanujmy w najwyższej możliwej rozdzielczości optycznej (nie interpolowanej) naszego skanera. Najlepiej skorzystać z 48bitowego formatu wyjściowego jeśli chodzi o materiały kolorowe lub 16bitowej skali szarości w przypadku materiałów czarno-białych.

Po zeskanowaniu może się okazać, że oprogramowanie nie usunęło wszystkich zanieczyszczeń oraz zarysowań. Będziemy musieli uzbroić się w cierpliwość i wstemplować te wszystkie niedoskonałości. Zeskanowany materiał wymaga także wyostrzenia. Ja do materiałów średnio formatowych używam Marki wyostrzającej w Photoshopie: Amount (liczba) 400-500%, Radius (promień) 2-2,5 px oraz threshold (próg) 0-3. Oczywiście nie będą to uniwersalne wielkości dla każdego filmu dla każdego skanera. Trzeba trochę poeksperymentować i znaleźć odpowiednie wartości.

A oto jak wygląda przeterminowany materiał pozytywowy, zeskanowany w rozdzielczości 4800dpi. Plik celowo nie został poddany retuszowi. Wstawiam także 100% powiększenie na którym doskonale widać kurz i inne zabrudzenia.

Mam nadzieję, że spodobał Wam się nowy wygląd strony. Niedługo nowe artykuły i porady dla entuzjastów fotografii i nie tylko.

Przy okazji została włączona możliwość komentowania wpisów. Zapraszam wszystkich do dyskusji i wymiany informacji.